• Wtorek: 10:30-15:00 dla rodziców (10:30-12:30)

  • Środa: 9:30-15:00

  • Czwartek: 9:30-13:30

Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Gabinet 23, II piętro.

Po dziesięciu miesiącach ciężkiej pracy i stresów nadchodzi tak wyczekiwany przez wszystkich czas – WAKACJE. Będzie to czas zabawy i nowych przeżyć. Korzystając z czasu wolnego nie zapominajcie jednak o Waszym bezpieczeństwie. Każdy z Was musi zwracać uwagę na różne zagrożenia podczas wakacyjnego wypoczynku, aby po jego zakończeniu pozostały tylko dobre wspomnienia.

Poniżej możecie zapoznać się z podstawowymi zasadami bezpiecznego spędzania wolnego czasu. Są to zalecenia Rzecznika Praw Dziecka i służb porządkowych policji dla Was, abyście umieli poradzić sobie w trakcie zaistnienia nieprzewidzianych sytuacji.

ZASADY BEZPIECZEŃSTWA

  1. 1. Wakacje w górach:
  • Aby bezpiecznie chodzić po górach trzeba mieć kondycję, a także dużą wiedzę na temat tego, jak robić to bezpiecznie, nie oznacza to wcale, że taki sposób spędzania wolnego czasu ograniczony jest do niewielkiej i wąskiej grupki osób.
  • Wybierając się w podróż po górskich szlakach należy zaopatrzyć się w dobre buty i ubranie.
  • Pamiętaj, żeby nie wyruszać w góry bez opieki dorosłych.
  • Co ważne pogoda w górach może zmienić się niezwykle szybko, silny wiatr halny może utrudnić poruszanie się, a także doprowadzić do szybkiego wyziębienia organizmu, z kolei słońce to ryzyko odwodnienia oraz poparzeń słonecznych.
  • Ruszając ze schroniska dla własnego bezpieczeństwa warto powiedzieć dokąd idziemy i jakimi szlakami, zapamiętaj numer alarmowy GOPR.
  • Wyruszaj w góry rankiem, gdyż pogoda najczęściej psuje się po południu.
  • Miej ze sobą na wszelki wypadek latarkę, plandekę przeciwdeszczową oraz ciepłe ubrania, nawet jeśli jest lato.
  • Przede wszystkim, jeżeli nie czujesz się na siłach iść jakimś szlakiem, nie idź albo wyrusz w grupie z bardziej doświadczonymi wspinaczami.
  1. Wakacje nad morzem, jeziorem, rzeką

Zasady bezpiecznej kąpieli:

  • Pływaj tylko w miejscach strzeżonych, czyli tam, gdzie jest ratownik WOPR.
  • Nie wchodź do wody tam, gdzie kąpiel jest zakazana. Informują o tym znaki i tablice. Zanim wejdziesz do niestrzeżonych zbiorników dorośli każdorazowo powinni sprawdzić głębokość i strukturę dna.
  • Przestrzegaj regulamin kąpieliska na którym przebywasz. Stosuj się do uwag i zaleceń ratownika.
  • Nie pływaj w wodzie o temperaturze poniżej 14 stopni (optymalna temperatura 22-25 stopni).
  • Nie pływaj w czasie burzy, mgły, gdy wieje porywisty wiatr.
  • Nie skacz rozgrzany do wody. Przed wejściem do wody ochlap nią klatkę piersiową, szyję i nogi – unikniesz wstrząsu termicznego, niebezpiecznego dla naszego organizmu.
  • Nie pływaj w miejscach gdzie jest dużo wodorostów lub wiesz, że występują zawirowania wody lub zimne prądy. Pływaj w miejscach dobrze Ci znanych.
  • Nie skacz do wody w miejscach nieznanych. Może się to skończyć śmiercią lub kalectwem.
  • Nie baw się w przytapianie innych osób korzystających z wody, spychanie do wody z pomostów, z materacy. To niebezpieczne!
  • Kąpiąc się na kąpieliskach zwracaj uwagę na osoby obok nas. Ktoś może potrzebować Twojej pomocy. Jeżeli będziesz w stanie mu pomóc to uczyń to, ale w granicach swoich możliwości. Jeżeli nie będziesz się czuł na siłach to zawiadom inne osoby.
  • Nie pływaj bezpośrednio po posiłku – zimna woda może doprowadzić do bolesnego skurczu żołądka, co może ponieść za sobą bardzo poważne konsekwencje.
  • Po kąpieli nie jest wskazany duży wysiłek fizyczny.
  • Nie przebywaj w wodzie zbyt długo ani też nie wchodź do niej po zbyt krótkiej przerwie.
  • Intensywny wysiłek wzmaga łaknienie i dlatego po ukończeniu pływania należy zjeść posiłek. Dzieci powinny coś zjeść obowiązkowo.
  • Nie wypływaj za daleko od brzegu po zapadnięciu zmroku. Pływanie po zachodzie słońca jest niebezpieczne.

Zasady bezpiecznego przebywania na słońcu:

  • Zachowaj umiar w przebywaniu na słońcu.
  • Noś nakrycia głowy i okulary słoneczne (UWAGA! Noszenie ciemnych okularów bez filtra jest szkodliwe. Źrenica, do której dochodzi mniej światła, rozszerza się, dzięki czemu do wnętrza oka wnika więcej promieni UV).
  • Unikaj wysiłku w pełnym słońcu.
  • Chroń się w cieniu w godzinach południowych.
  • Jeśli musisz przebywać na słońcu, stosuj filtry ochronne.
  •  
  1. Aktywne wakacje

Zasady bezpiecznej jazdy na rowerze:

  • Używaj sprawnego i w pełni wyposażonego roweru.
  • W czasie jazdy używaj kasku.
  • Dokładnie rozejrzyj się zanim ruszysz.
  • W miarę możliwości korzystaj z drogi dla rowerów.
  • Przestrzegaj przepisów drogowych, obowiązują one także rowerzystów.
  • Przed skrzyżowaniami, wyjazdami z podwórek i bocznych ulic trzymaj zawsze dłoń na hamulcu.
  • Nie wymuszaj pierwszeństwa przejazdu.
  • Sygnalizuj odpowiednio wcześnie wszystkie skręty.
  • Nigdy nie ścinaj zakrętów.
  • W czasie jazdy zawsze uważaj!

Na podwórku:

  • Podwórko to znakomite miejsce na zorganizowanie zabawy, powinno być położone z daleka od jezdni, ruin, wykopów.
  • Bawiąc się na podwórku nie rozmawiaj z obcymi i nie pozwól, aby wypytywali się o mieszkanie i Twoich rodziców.
  • Zwracaj uwagę na nieznajomych kręcących się w pobliżu mieszkania. Może to być włamywacz. Spróbuj zapamiętać wygląd obcego. W razie potrzeby zaalarmuj dorosłych.
  1. Wakacje w domu:

Zabawa:

  • Mieszkanie jest wspaniałym miejscem do organizowania ciekawych, bezpiecznych zabaw.
  • Pamiętaj jednak, że są rzeczy, których musisz się bezwzględnie wystrzegać w swoich zabawach. Są to:

1) gaz – możesz się nim zatruć lub spowodować wybuch,
2) prąd elektryczny – może Cię porazić,
3) ogień – możesz spowodować pożar,
4) woda – możesz zalać mieszkanie,
5) ostre przedmioty – grożą zranieniem,
6) lekarstwa – możesz się nimi zatruć.

Obcy puka do Twoich drzwi:

  • Zawsze, gdy usłyszysz dzwonek lub pukanie do drzwi sprawdź, kto to. Wyjrzyj przez okno lub spójrz przez wizjer w drzwiach. Jeżeli jest to osoba, której nie znasz:
    Nie otwieraj drzwi!!!
  • Przygotuj kartkę z najważniejszymi numerami telefonów, pod które możesz zadzwonić w razie potrzeby. Jeżeli nie masz w domu telefonu, a coś Ci zagraża – zaalarmuj sąsiadów!

WAŻNE TELEFONY - WAŻNE PRZEZ CAŁY ROK!

112 – telefon alarmowy służb ratowniczych
997 – telefon alarmowy Policji
998 – telefon alarmowy Straży Pożarnej
999 – telefon alarmowy Pogotowia Ratunkowego
601 100 100 – telefon alarmowy WOPR

800 12 12 12 – Dziecięcy Telefon Zaufania Rzecznika Praw Dziecka

Pamiętaj, że żadna zasada nie daje 100% szans na uniknięcie zagrożeń, ale z pewnością zmniejsza możliwość stania się ofiarą.                                                                                              

                                                                            Sandra Polywka-Nicze

W praktyce szkolnej niezwykle ważne jest rozpoznanie sytuacji wychowanków i to zarówno ich predyspozycji, możliwości, jak też trudności i potrzeb.

Zasady pomocy psychologiczno-pedagogicznej udzielanej uczniowi w szkole określa rozporządzenie MEN z 9 sierpnia 2017 r. w sprawie zasad organizacji i udzielania pomocy psychologiczno-pedagogicznej w publicznych przedszkolach, szkołach i placówkach.
Akt ten nakłada na szkołę nie tylko obowiązek rozpoznawania i zaspokajania indywidualnych możliwości, potrzeb rozwojowych oraz edukacyjnych uczniów, ale też zobowiązuje do stwarzania warunków do aktywnego i pełnego uczestnictwa wychowanków w życiu szkoły oraz w środowisku społecznym.

Celem właściwego zorganizowania pracy z uczniem konieczne jest również dotarcie do genezy i podłoża występujących problemów. Osobą, do której należy planowanie i koordynowanie udzielania uczniowi pomocy psychologiczno-pedagogicznej, we współpracy z nauczycielami i specjalistami, jest zazwyczaj wychowawca klasy. Dyrektor może jednak wskazać inną osobę, która będzie wykonywała powyższe zadania.

Dla jakich uczniów należy organizować pomoc psychologiczno-pedagogiczną?

Przepisy wskazują wprost jakich uczniów w szkole dotyczy pomoc psychologiczno-pedagogiczna. Potrzeba objęcia wychowanków pomocą powinna w szczególności wynikać:

  • z niepełnosprawności ucznia,
  • z niedostosowania społecznego,
  • z zagrożenia niedostosowaniem społecznym,
  • z zaburzeń zachowania lub emocji,
  • ze szczególnych uzdolnień,
  • ze specyficznych trudności w uczeniu się,
  • z deficytów kompetencji i zaburzeń sprawności językowych,
  • z choroby przewlekłej,
  • z sytuacji kryzysowych lub traumatycznych,
  • z niepowodzeń edukacyjnych,
  •  z zaniedbań środowiskowych związanych z sytuacją bytową ucznia i jego rodziny, sposobem spędzania czasu wolnego i kontaktami środowiskowymi,
  • z trudności adaptacyjnych związanych z różnicami kulturowymi lub ze zmianą środowiska edukacyjnego, w tym związanych z wcześniejszym kształceniem za granicą.

Kto wnioskuje o udzielenie pomocy uczniowi?

Pomoc psychologiczno-pedagogiczna w szkole jest udzielana z inicjatywy:

  • ucznia,
  • rodziców ucznia,
  • dyrektora placówki,
  • nauczyciela, wychowawcy grupy wychowawczej lub specjalisty, prowadzących zajęcia z uczniem,
  • pielęgniarki środowiska nauczania i wychowania lub higienistki szkolnej,
  • poradni,
  • asystenta edukacji romskiej,
  • pomocy nauczyciela,
  • asystenta nauczyciela lub asystenta wychowawcy świetlicy,
  • pracownika socjalnego,
  • asystenta rodziny,
  • kuratora sądowego,
  • organizacji pozarządowej, innej instytucji lub podmiotu działających na rzecz rodziny, dzieci i młodzieży.

Korzystanie z pomocy psychologiczno-pedagogicznej w szkole jest dobrowolne i nieodpłatne.

Za jej organizowanie odpowiedzialny jest dyrektor, a udzielają jej nauczyciele oraz specjaliści wykonujący w szkole zadania z zakresu pomocy psychologiczno-pedagogicznej, w szczególności: psycholodzy, pedagodzy, logopedzi, doradcy zawodowi i terapeuci pedagogiczni.

Powinna być ona organizowana i udzielana we współpracy z:

  • rodzicami lub prawnymi opiekunami uczniów,
  • poradniami psychologiczno-pedagogicznymi, w tym poradniami specjalistycznymi,
  • placówkami doskonalenia nauczycieli,
  • innymi szkołami i placówkami,
  • organizacjami pozarządowymi, innymi instytucjami oraz podmiotami działającymi na rzecz rodziny, dzieci i młodzieży.

Warunki współpracy szkoły z ww. podmiotami zawsze uzgadnia dyrektor szkoły.
Zgoda na objęcie pomocą ucznia jest równoznaczna z udziałem dziecka w proponowanych zajęciach.

Jakie formy pomocy może uzyskać dziecko?

- klasa terapeutyczna

- zajęcia rozwijające uzdolnienia

- zajęcia rozwijające umiejętności uczenia się

- zajęcia dydaktyczno-wyrównawcze

- zajęcia korekcyjno-kompensacyjne

- zajęcia logopedyczne

- zajęcia rozwijające kompetencje emocjonalno-społeczne

- inne zajęcia o charakterze terapeutycznym

- zajęcia związane z wyborem kierunku kształcenia i zawodu

- zindywidualizowana ścieżka kształcenia

- porady, warsztaty, konsultacje, szkolenia

- pomoc psychologiczno-pedagogiczna dla ucznia posiadającego orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego.

 

PODSTAWA PRAWNA:

Sandra Polywka-Nicze

  • Ośrodek Pomocy Społecznej: ul. Strzelecka 20, 47-320 Gogolin;
  • Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie: ul. Jana Kilińskiego 1, 47-303 Krapkowice;
  • Świetlica środowiskowa: ul. Krapkowicka 6, 47-320 Gogolin; ul. Wiejska 5, 47-316 Górażdże; ul. Łąkowa 1, 47-320 Obrowiec (Remiza OSP);
  • Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna: ul. Jana Kilińskiego 1, 47-303 Krapkowice;
  • Kurator Sądowy: na wniosek Sądu;
  • Dom Samotnej Matki: ul. Masłowskiego 1, 45-532 Opole;
  • Środowiskowy Dom Samopomocy: ŚDŚ Krapkowice, ul. Osiedle 30-lecia, 47-303 Krapkowice.

Osoby, które znalazły się w trudnej sytuacji życiowej, są w depresji lub poczuły potrzebę kontaktu z kimś, kto profesjonalnie zajmuje się pomocą psychologiczną, często zastanawiają się do kogo udać się po pomoc. Pojawia się szereg nieporozumień związanych z potocznym rozumieniem psychologa jako osoby do której udajemy się w sprawach dotyczących wszelkich trudności związanych ze zdrowiem psychicznym. Zawód psychologa bardzo często mylony jest z zawodem psychoterapeuty, a nawet psychiatry. Aby wyjaśnić to nieporozumienie i udać się po pomoc do odpowiedniej osoby należy bliżej zapoznać się z tym, co kryje się pod nazwami psycholog, psychoterapeuta i psychiatra.

Psycholog
Psycholog – to osoba, która posiada tytuł magistra w zakresie psychologii. Psychologia jest to nauka, która bada mechanizmy i prawa rządzące psychiką i zachowaniami człowieka. Psycholog ma zatem odpowiednie kwalifikacje aby posługiwać się testami psychologicznymi, wydawać orzeczenia, zaświadczenia i stawiać diagnozę psychologiczną. Może również udzielać pomocy psychologicznej, zajmować się poradnictwem czy doradzać w kwestiach związanych z wychowywaniem dzieci, pracą, biznesowych itd. Studenci psychologii kształcą się w różnych specjalnościach, np. psychologia transportu, psychologia sądowa, poradnictwo zawodowe, psychologia pracy, psychologia kliniczna. Psycholog nie może wystawiać recept na lekarstwa, czyli stosować leczenia farmakologicznego. Psycholog nie może też prowadzić psychoterapii, chyba że ukończył szkołę psychoterapii.

Psychiatra
Psychiatra – to osoba, która ukończyła studia medyczne i specjalizację z psychiatrii. Psychiatria zajmuje się badaniem, zapobieganiem i leczeniem zaburzeń i chorób psychicznych. Lekarz psychiatrii stawia diagnozę po rozpoznaniu objawów i ma możliwość stosowania środków farmakologicznych. Zaburzeniom psychicznym mogą towarzyszyć objawy fizyczne, wtedy psychiatra przeprowadza klasyczne badanie lekarskie. Może również prosić o wypełnienie kwestionariusza lub wykonanie prostego zadania. Po postawieniu diagnozy lekarz zaproponuje odpowiednią terapię. Coraz częściej proponowane są dwutorowe formy leczenia czyli połączenie farmakologii i psychoterapii (pacjent kierowany jest wówczas do psychoterapeuty lub psychiatra sam prowadzi psychoterapię jeśli posiada odpowiednie wykształcenie). Ma to miejsce np. w stanach depresyjnych, lękowych oraz zaburzeniach osobowości.

Psychoterapeuta
Psychoterapeuta – to ktoś, kto ukończył podyplomowe szkolenie w zakresie psychoterapii w jednym z certyfikowanych ośrodków psychoterapii. Psychoterapeuta powinien również odbyć terapię własną, która często jest warunkiem uzyskania dyplomu. Bardzo ważnym elementem pracy psychoterapeuty jest korzystanie z superwizji. Psychoterapia jest metodą leczenia zaburzeń nerwicowych (obecnie klasyfikowanych jako zaburzenia lękowe), zaburzeń osobowości chorób psychosomatycznych oraz rozmaitych problemów natury psychologicznej. Podstawowym środkiem leczenia w psychoterapii jest specyficzny rodzaj relacji pomiędzy pacjentem a psychoterapeutą, opartej na zaufaniu, rozmowie oraz kontrakcie zawartym na początku terapii. Psychoterapeuta w zależności od nurtu w którym pracuje oraz problematyki pacjenta prowadzi terapię długo lub krótkoterminową. Istnieje kilka nurtów psychoterapii. Do głównych zaliczamy: psychoterapię psychodynamiczną, psychoanalityczną, poznawczo – behawioralną, systemową, humanistyczno – egzystencjonalną. Psychoterapeuta nie może przypisywać lekarstw ale zdarza się, że prosi pacjenta o konsultację psychiatryczną kiedy uzna, że pomocne w terapii będzie leczenie zintegrowane ( farmakologia i psychoterapia).

psycholog plakat1